We zaten (staan was geen optie, te veel volk) helemaal bovenaan langs het podium in een tot de nok gevuld Vorst Nationaal in spanning te wachten. En zoals je dat van Moby kan verwachten begon het concert zonder al te veel poeha rond zijn persoon met een heel theatraal nummer en een old-school lichtshow van gele, paarse en snoeproze tinten die, doordat we zo hoog zaten, geweldig tot zij recht kwam). Vrij vroeg in de show dook de dancehit Go! op, waarop het publiek al meteen door het dak ging. Het volgende nummer was dan weer heel kalm, waardoor niemand meer echt mee was. Zo ging het eigenlijk de hele show up en weer down, maar bij elke UP was het hem weer vergeven.
Het zijn gewoon stuk voor stuk nummers waar je goede herinneringen aan hebt, of gewoonweg zin van krijgt om te dansen. Een optreden als dat van Moby, daar moet je ook geen spektakel op de scène verwachten maar gewoon stevige, bekende muziek (het blijft tenslotte een hitmachine) en vooral, heel sterke zangeressen. Het kippenvelmoment was onvermijdelijk bij Why does my heart feel so bad gebracht door een dijk van een stem van zangeres Joy Malcolm. En de klapper van de avond moet ongetwijfeld het laatste nummer geweest zijn, Feelin so real, waarbij de zaal ontplofte en het publiek spontaan tot een staande ovatie kwam! Dat mocht ook wel want Moby gaf een encore van maar liefst 25 minuten. Zijn publiek verwennen doet hij dus wel.

Het enige onverklaarbare item op het podium was de bassiste. Stond die daar nu echt maar voor de looks? Want veel bas was er niet te horen eerlijk gezegd. Vrouwelijke gitaristen zijn in vermoed ik.

Een droge en verveelde Fenk you, Fenk you, Fenk you herhaalde Moby tot vervelens toe na elk nummer (zowat het enige dat hij uitbracht gedurende het hele concert), wat op den duur begon te irriteren. Bummer, maar goed, het was een sterk optreden met veel feel good-momenten , al ben ik er zeker van dat Moby op een festivalweide veel beter tot zijn recht komt.

Ik wens haar alvast veel succes!

Rrraw!

De collegaatjes en ik hadden een strak budgetplan om onze uitgaven onder 120€ te houden – een betrachting die ik op voorhand al afdeed als onmogelijk  maar hé, het was het proberen waard. Of het gelukt is lees je  aan het einde van mijn relaas.

Alles begint met een goede vlucht. Tegen alle verwachtingen in viel ik in slaap na het opstijgen en werd ik weer wakker bij het oplichten van het seatbelt-lichtje voor de landing. Dat noem ik nu eens een perfecte vlucht: eentje waar ik niets van gemerkt heb.  We stappen uit het vliegtuig en jawel, zoals de weersvoorpellingen beweerden: 25°C en geen wolkje aan de lucht! Dankzij Lies, onze ervaren kaartlezer, vonden we ons hotel snel. Het was zoveel meer dan wat je verwacht voor30€: een echt oud palazzo vlak aan de Arno-rivier! We ploften op het bed, blij als kinderen die een snoepje krijgen. Groot was onze teleurstelling dan ook toen in de kamer naast de onze een baby zijn keel openzette en zijn longen begon uit te schreeuwen dat het geen naam heeft. En omdat wij van het klagende soort zijn, heb ik erover doorgedramd tot het kind het opgaf. Ah, stilte. Je beseft pas hoe zalig het is als je het niet meer hebt. Klaar dus om het weekend gezellig voort te zetten.

Exit Belgisch-druilweer-outfit, hello Italian summer dress! En we trokken op pad. Het klinkt waarschijnlijk niet bijster origineel, maar… Firenze is mooi. Echt rustgevend oogverblindend, ik-wil-in-het-buitenland-wonen-mooi. En vooral: klein, dus perfect voor een korte citytrip als de onze.  Een stevige wandeling langs de oevers van de Arno bracht ons bij het Uffizi-museum, waar we ons om 1 uur moesten aanmelden om onze tickets op te halen. Jaja, tickets die we online besteld hadden om niet aan te schuiven en waarvoor  we 10€ extra hebben neergeteld, wat ik op het eerste zicht absurd vond, maar toen we een blik wierpen op de (lange!) rij wachtenden, zagen we dat we er goed aan gedaan hadden en besloten dat het zijn 10€ meer dan waard was. We zijn dus ook niet van het geduldige type.

Duomo

We besloten dat we niet in Firenze waren geweest als we geen foto’s hadden van een mooi uitzicht over de stad, dus dan maar de Campanile-toren beklimmen: 400 trappen omhoog. Nu zijn we niet in de allerbeste conditie, maar we hebben de top zonder al te veel moeite en puffen bereikt. Het uitzicht was adembenemend! Veel fotogklik en geklak later moesten we natuurlijk ook weer die 400 trappen naar beneden, waarna onze voetjes het gewoon niet meer aankonden om nog naar het hotel te wandelen. Maar wij hebben karakter en we zijn volhardend dus hebben we toch nog onze laatste krachten ingezet, met het budget in het achterhoofd, en hebben we géén taxi genomen. Je kan je de vreugde voorstellen toen we na 15 zijstraatjes zagen dat we eindelijk aan het straatje van ons hotel waren gekomen.

Wandelen zat er die avond dus niet meer in, dan maar een gezellig restaurantje dichtbij, dat we trouwens al snel gevonden hadden. Eén vreetbui en een veel te hoge rekening later nog even de stad gaan verkennen bij nachte en dan het bed in, want ‘s anderendaags wilden we nog dingen doen.

En zo geschiedde: we gingen zondag de Boboli-tuinen bezoeken. Dit was gewoon het summum van het weekendje: een prachtig paleis met nog prachtigere tuinen! en zon, veel zon. Het was al snel beslist dat we niet gingen rondkuieren, maar gewoon lekker hangen en liggen op een bankje. Maar zoals dat gaat, was het al snel tijd om naar de luchthaven te gaan.

Lies, de vrouw-in-spe van een naarstige boekhouder, maakte even de som en jawel hoor, we hadden elk 160€ opgedaan. Oké, budget overschreden, maar toch, het was het dubbel en dik waard.

Terwijl ik dit schrijf bedenk ik dat ik meer met mijn collega’s optrek dan met wie dan ook. Ik moet me dringend wat vrienden aanschaffen zo blijkt…  Anywho,  we gaan dus twee dagen weg. Even de avonturier uithangen, dinsdag beslissen, zaterdag vertrekken en zondag terugkomen. The way life should be. Dit wordt voor mij officieel de eerste keer stand-by vliegen. Ik hoop maar dat het ons een beetje meezit en dat er 3 vrije plaatsen zijn op het vliegtuig, want voor de terugreis ziet het er niet goed uit, nog maar 7 plaatsen en wij en blijkbaar nog drie andere werknemers willen op deze vlucht geraken. Maar ik hou het hoofd cool, it’s all good…

Oké, nee het is niet goed, mijn weekend zou echt wel in mineur eindigen als ik 8 uren op een Italiaanse luchthaven moet doorbrengen!!  Luchthavens mogen dan wel spannend zijn, ze dienen enkel om in en uit te lopen naar mijn mening.

Fingers crossed en to be continued!

]]> http://kdaenen.wordpress.com/2009/10/02/florence/feed/ 1 Kimmeke http://kdaenen.wordpress.com/2009/09/30/collegialiteit/ http://kdaenen.wordpress.com/2009/09/30/collegialiteit/#comments Wed, 30 Sep 2009 12:38:46 +0000 Kimmeke http://kdaenen.wordpress.com/?p=77 ]]> Je hebt mensen die collega’s hebben. Je hebt mensen die aangename collega’s hebben. En ten slotte heb je mensen die collega’s hebben die gewoonweg vrienden zijn geworden. Yes,  I am one of the happy few.

Discussies zoals “hoe ging het liedje van My little Pony nu ook alweer?” en “schrijf je boefen nu met één f of met 2 ff‘en?” (clearly 1 f dus, ik moet alleen nog Lies hiervan zien te overtuigen) zijn nooit ver weg.

Die discussies gaan dan als volgt:
Lies: “ja maar, dat komt wel van het woord boef, dus moet het boef-fen zijn”
Kim: So? stoelen komt ook van stoel, en dat schrijf je ook maar met één l
Lies: maar stoelen is geen werkwoord
Rudolf: hoeren, dat komt ook van hoer
Kim: boeren ook
…

Very entertaining indeed. Ik zou ze voor geen geld van de wereld inruilen. Dus alle jaloerse zielen die dit lezen: pootjes af! ze veranderen NIET van werk.

]]> http://kdaenen.wordpress.com/2009/09/30/collegialiteit/feed/ 4 Kimmeke http://kdaenen.wordpress.com/2009/09/29/lovely/ http://kdaenen.wordpress.com/2009/09/29/lovely/#comments Tue, 29 Sep 2009 11:51:46 +0000 Kimmeke http://kdaenen.wordpress.com/?p=63 ]]> Zo zegt het spreekwoord. En ik mag het deze week aan den lijve ondervinden.

Laurent is voor het werk een weekje in Italië en ik ben dus alleen thuis, wel alleen… met ons Bobijntje natuurlijk. Ervan overtuigd dat we beiden even een breakje konden gebruiken (even lekker alleen zijn is immers af en toe eens plezant) zoenden we elkaar zondagochtend met slaapoogjes en een gerust hart vaarwel. Zorgvuldig had ik mijn week volgepland met zumba, etentjes met vriendinnen, bezoekje aan de mama en lekker niksdoen voor de tv, alles waar ík zin in heb.

We zijn nu twee dagen ver en we hebben al zo’n 5 keer met elkaar aan de telefoon gehangen. Duidelijk nog steeds in love dus.  Niet dat ik dat ik het niet meer besefte, maar er even bevestiging van krijgen is altijd leuk! Dus, alleen of niet alleen, mijn week ziet er so far best goed uit.

Must be love

Ik ga bouwen en het besef heeft me al vaak zweethandjes bezorgd… zeker nu we ons huis te koop hebben gezet.  Nota bene “ons huis” is het aftandse pand dat voorheen door het leven ging als het lokale dorpswinkeltje van Landen, maar dat wij hebben omgetoverd (lees: 3 jaar harde labeur) tot een, al zeg ik het zelf, gezellig stulpje  waar ik voor het eerst in mijn leven het echte thuisgevoel heb sinds ik onder moeders rok weg ben en het huis waar ik dus ongelofelijk  graag ben. Ware het niet dat er geen tuintje aan is en dat stoorde mij en mijn vriend Laurent zodanig, dat we besloten een stukje grond te kopen.

Maar nu, oh de wispelturigheid!! biedt er zich opeens een koper aan slechts twee weken nadat ik ons huis op Immoweb heb gezet!! Ouch, het besef dat we gaan verhuizen… na alle harde werk dat we erin verricht hebben aan het begin van onze relatie! En, ga ik wel gelukkig zijn in dat nieuwe huis? dat kost toch veel meer?! is dat nodig? Vermoeiend.

Maar natuurlijk, eens als onze nieuwe stulp af is, zal ik al mijn zorgen wel snel vergeten hopelijk en dan is het tijd voor nieuwe verhalen, nieuwe herinneringen en nieuwe gevoelens en die zullen ongetwijfeld even mooi of zelfs nog mooier worden. alleen het wachten duurt te lang. Wachten duurt altijd te lang.

Tara Ramos is de uitvindster van modieuze kotszakjes voor aanstaande moeders die te kampen hebben met ochtendmisselijkheid. “Nooit meer beschaamde gezichten als je met zo’n zakje rondloopt”, klinkt het.

Deze revolutionaire uitvinding kreeg de naam Morning Chicness Bags en is verkrijgbaar in 6 varianten, met vreselijke braakneiging oproepende namen zoals Labor of Love en Baby Bubbles.

And if that doesn’t make you wanna throw up, nothing will.

Only in America!